Foto Blog Tomka Wesołowskiego

Bardzo lubię podróżować, moja obecna praca jest pod tym względem doskonała umożliwia wyjazdy w kilka powtarzających się miejsc oraz co jakiś czas wyjazd w nowe lokalizacje. Niestety jak to z wyjazdami służbowymi bywa, priorytetem jest praca a nie zwiedzanie i poznawanie okolicy. Tak też było podczas mojej ostatniej podróży, która zaprowadziła mnie do stolicy Szwajcarii, dlatego raczej bez historii.

O Helwecji można powiedzieć wiele oraz jeszcze więcej pozazdrościć. Moja krótka wizyta w Zurychu spowodowała moją zazdrość o szwajcarskie koleje punktualnością, szybkością i niezawodnością dają przykład jak działać powinny inne koleje

Podczerwień (promieniowanie podczerwone) (ang. infrared, IR)  promieniowanie elektromagnetyczne o długości fal pomiędzy światłem widzialnym a falami radiowymi. Oznacza to zakres od 780 mm do 1 mm. (Wikipedia)

Zapewne mało kto wie, że współczesne aparaty cyfrowe są bardzo czułe na podczerwień. Do tego stopnia czułe, że przed każdą matrycą światłoczułą założony jest specjalny filtr wyłapujący ten zakres fal. Przy pomocy aparatów cyfrowych można jednak robić zdjęcia w podczerwieni. Najwięksi maniacy tego typu fotografii przerabiają swoje aparaty demontując ten filtr. Ci, którzy nie cierpią na manię fotografowania w IR, ewentualnie nie mają zapasu niepotrzebnych aparatów zaopatrują się w odpowiedni filtr blokujący światło widzialne i cierpliwie znoszą czasy naświetlania zdjęcia powyżej 5 sekund. Przydatny bywa też statyw, jeżeli nie potrafimy zastygnąć w jednej pozycja na tak długo.

Wszystkim, którzy zastanawiają się nad zakupem swojego pierwszego, drugiego … n-tego filtra polecam filtr IR. Pozwala on przenieść się w odmienny świat, świat promieniowania podczerwonego. Poniżej prezentuję moje pierwsze zdjęcia zrobione z tym filtrem. Zdjęcia zostały przerobione na czarno- białe, w oryginale były w różnych odcieniach rdzawej czerwieni.

Każdego kto zawita do Hamburga chociaż na krótką chwile poza zwiedzeniem portu, centrum zachęcam do spaceru po parkach a w szczególności Planten un Blumen. Można dojść idąc na azymut, kierunek wyznacza ponad 200 metrowa wieża telewizyjna górująca nad miastem oraz hotel Radisson Blue. Ewentualnie metrem wysiadając na stacji Stephansplatz albo St. Pauli.

Na sporym trenie znajdziemy ogród botaniczny z palmiarnią, największy ogród Japoński w Europie oraz wiele innych atrakcji dla mniejszych i tych większych. A wieczorem, po zachodzie słoć„ca pokaz pulsującej w rytm muzyki fontanny.

Całość parku pięknie utrzymana jednocześnie stwarzająca możliwość cichego a czasami romantycznego, tylko we dwoje, odpoczynku na ławkach i mostkach ogrodu Japońskiego. Czy to rozłożenia swoich kości na łące, na słońcu po pracy, czy też spacerów po ogrodzie różanym. Dzieciom na pewno przypadnie do gustu wspaniały plac zabaw z rozlicznymi atrakcjami w tym wodnymi. Dorośli mogą wziąć udział w tradycyjnej ceremonii parzenia herbaty.

Hamburg – Wolne i Hanzeatyckie miasto przy ujściu Łaby. Historyczny port i prężny ośrodek miejski uchodzący za jedno z najpiękniejszych miast Niemiec. W którego panoramie poza nowoczesnymi biurowcami dominują wierze głównych kościołów a niedługo również nowoczesny budynek nowej filharmonii powstający nad brzegiem Łaby ponad starym budynkiem portowym.

Miast w moim odczuciu stworzone dla ludzi, z szerokimi ulicami na których jest miejsce nie tylko dla samochodów ale również dla pieszych, rowerzystów oraz drzew. Władze wielu Polskich miast mogły by się uczyć. Miasto pełne zieleni, tętniące ciągle życiem nie tylko w części portowej. W szczególności fascynujące są jeziora na rzece Alster, które  po pracy mieszkańców zamieniają się w raj żeglarzy i wioślarzy. Ich brzegi są również ulubionym miejscem osób biegających i jeżdżących na rowerach.

Stare miasto poprzecinane licznymi kanałami prowadzącymi do starych składów handlowych, uzupełnionych nową architekturą mieszkaniową i biurową. Jak również nowoczesne Hafencity budowane na terenie starego portu. Tworzą niespotykany charakter miasta portowego, otwartego na różnorodność, zachęcającego do spacerów.

Wartym zobaczenia jest również zespół parkowy Planten un Blomen, piękny za dnia z największym ogrodem japońskim w Europie jak również zachęcający do spacerów wieczorową porą kiedy to odbywa się spektakl zabaw na wodzie (Wasserspiele), podświetlanych fontann pulsujących w rym muzyki.

Po długich oczekiwaniach firma Nikon pokazała nową lustrzankę profesjonalną D4. Czyli, szybciej dalej więcej, aż 11 klatek na sekundę ISO od 100 z możliwością zejścia do 50, nagrywanie w Full HD, wysokiej jakości filmy z realistycznym dźwiękiem. Dodatkowo ulepszone menu, jak by mogło być jeszcze lepiej. Dla zwykłych zjadaczy chleba tylko do potrzymania na targach

Tylko zdjęcia, prawie bez tekstu. Do Bratysławy zawitałem latem 2005 roku z moim starym tradycyjnym aparatem. Miłego oglądania

W Madrycie byłem dwa razy. Madryt przywitał mnie piękną wrześniową pogodą zachęcającą do zwiedzania. W 2008 roku przez dwa tygodnie miałem okazje poznać sporą część miasta, dlatego też cieszyłem się na możliwość zobaczenia po raz kolejny znajomych miejsc. Mogę tylko żałować, że nie byłem w Madrycie dłużej oraz że nie jestem tam tylko i wyłącznie dla przyjemności.

Moje pierwsze kroki jak wielu turystów skierowałem w stronę placu Del Sol samego centrum Madrytu, na którym znaleźć można symbol miasta, niedźwiedzia zjadającego owoce z drzewa poziomkowego, pod którym tradycyjnie wszyscy robią sobie zdjęcia. Idąc dalej wraz z tłumem zwiedzających i mieszkańców mijając Teatr Królewski, dotarłem do pałacu Królewskiego, pełniącego obecnie funkcje tylko i wyłącznie reprezentacyjne i muzealne. Opodal pałacu Królewskiego znajduje się ukończona w 1992 roku La Almudena madrycka katedra, którą w szczególności warto zobaczyć późnym wieczorem, kiedy jej fasada oświetlona jest ferią barw odcinających się od granatu nieba.

Kiedy jesteśmy już w rejonie Pałacu Królewskiego warto wybrać się na Plac Hiszpański (Plaza de Espana) aby zobaczyć pomnik Cervantesa oraz znajdujących się u jego stóp Don Quijote’a i Sancho Panzy. Idąc trochę dalej można dotrzeć do Świątyni Debod (Temlo de Debod) położonej na wysokiej skarpie ponad doliną rzeki Manzanares. To jest kolejne miejsce w Madrycie, które warto odwiedzić wieczorem tuż przed zachodem słońca. W szczególności warto spojrzeć na przepięknie oświetlony Pałac Królewski oraz Madrycką Katedrę.

Jednym z ciekawszych miejsc, które mogę zawsze polecić w Madrycie każdemu, jest park Buena Retiro. Położony w samym centrum miasta opodal łuku Alcala, jest tradycyjnym miejscem odpoczynku mieszkańców Madrytu. W szczególności popołudniami wypełnia się gwarem ludzi przechadzających się ścieżkami wśród artystów i kuglarzy prezentujących swoje sztuki; siedzącymi na trawnikach, z których nie są przeganiani przez strażników szanowania zieleni. Oraz licznymi grupami bębniarzy, którzy w szczególności upodobali sobie rotundę pomniku Alfonsa XII, nadających całości mistycznie etniczny charakter. Wracając do centrum miasta z parku Buena Retiro w stronę Del Sol, warto wybrać się i zobaczyć dwie światowej sławy kolekcje malarstwa Prado goszczące między innymi dzieła Francisco Goya i Diego Velazqueza oraz kolekcję Thyssen Bornemisza prezentującą ponad siedem wieków malarstwa.

Na koniec, chcę dorzucić moje dwa grosze komentarza do ostatnich opinii na temat Łodzi zaprezentowanych przez Hiszpańskich dziennikarzy po EuroBaskecie. Stolica Hiszpanii jest pięknym miastem, pełnym życia i pięknych zabytków zwiedzanych przez setki turystów dziennie. Ma jednak swoje inne oblicze, liczne nierówne, lecz przede wszystkim brudne ulice, ściany budynków pomazane grafiti, jest nie w mniejszym stopniu obecnie rozkopana niż Łódź. Nie zamierzam bronić zaniedbań w moim ojczystym mieście, jednak ciskając kamieniem trzeba czasami zajrzeć na swoje własne podwórko.

Wiatry podróży przywiały mnie do Sielpi koło Końskich. Znane wielu miejsce wypoczynku nad wodami zalewu pośród lasów Koneckich ma długą historię oraz może poszczycić się rzadkimi zabytkami techniki przemysłowej.

Historia zaczyna się w roku 1821 a wiążą się z powstaniem Zagłębia Staropolskiego, sięgającego od Wisły po Pilice i Nidę na zachodzie. Wtedy to z inicjatywy Stanisława Staszica rozpoczęto budowę zakładu walcowni i pudlingarni. Działalność przemysłową w tym urokliwym miejscu rozpoczęto od spiętrzenia wód rzeki Czarnej Koneckiej, w ten sposób powstał zalew obecnie wykorzystywany przez wypoczywających. Jednak wtedy spiętrzona woda poprzez olbrzymie koło wodne napędzała maszyny pracujące w zakładzie. Zakład bazował na lokalnej rudzie żelaza wydobywanej i wytapianej w wielkich piecach w okolicach Kawęczyna. W Sielpi żelazo przerabiano na stal w procesie pudlingu (ang. Puddling). Produkcja dochodziła nawet do 3 tys. ton wyrobów w przeciągu roku. W przeciągu lat działalności wyczerpały się lokalne rudy żelaza, na których bazowała produkcja zakładu oraz wzrosło znaczenie i konkurencja w Zagłębiu Dąbrowskim dlatego też już w 1921 został zamieniony on na Muzeum.

Zwraca uwagę rozmach, z jakim stworzona została ta inwestycja obejmująca sporych rozmiarów sztuczny zbiornik piętrzący wody rzeki, liczne hale przemysłowe, 29 domów dla pracowników, duży budynek dla kierownictwa zakładu a nawet szkołę i szpital. W obecnej postaci zachowane zostały budynki walcowni i pudlingarni oraz dwa budynki suszarni drzewa, którym opalano piece pudlingowe. W muzeum zobaczyć można liczne, bardzo ciekawe zabytki techniki ówczesnych lat rewolucji przemysłowej, jak choćby jedną z najstarszych maszyn parowych na tereni Polski pochodzącą z 1858 roku oraz największe ważące ponad 80 ton śródbieżne koło wodne o średnicy 9 metrów. W ostatnich latach został odbudowany jeden z pieców pudlingowych. Fajnym aspektem wizyty w Muzeum Staropolskiego Zagłębia jest możliwość zobaczenia sporej części z prezentowanych maszyn w działaniu.

Muzeum Zagłębia Staropolskiego zainteresuje każdego, kto interesuje się starym przemysłem i maszynami. Szkoda tylko, że pozostaje na uboczu oraz słabo rozreklamowane a przez to rzadko odwiedzane przez turystów.

W Budapeszcie spędziłem tylko jedne dzień podczas pobytu na Węgrzech. Ubolewam nad tym, że nie miałem okazji poznać bliżej tego pięknego miasta położonego na brzegach Dunaju. Pozostaję, jednak pełen nadziej, że uda mi się jeszcze zagłębić pomiędzy kamienice Budapesztu. Stolica Węgier powitała mnie raczej kapryśną pogodą, przechodzącą w zaskakująco szybkim tempie od opadów kapuśniaczka do błękitnego nieba i z powrotem. Podobnie też było, o czym miałem się później dowiedzieć z telewizji, z atmosferą w mieście dzięki starciom przedstawicieli dwóch różnych frakcji politycznych z policją. Kiedy wysiadałem z pociągu, który przywiózł mnie z Szekesfehervar, było to dla mnie bez większego znaczenia.

Bez większego planu udałem się pod górkę z dworca Deli w kierunku Zamku Królewskiego Budapeszcie. Droga na wzgórze okazała się dosyć prosta. Rozległe wzgórze zamkowe zabudowane jest licznymi mniejszymi i niższymi kamieniczkami oraz sporym barokowym pałacem. Po samym wzgórzu biegnie plątanina malowniczych uliczek, pod którymi kryje się prawdziwy labirynt. Niestety ze względu na skromność czasu, jaki przeznaczyłem na wycieczkę, nie mogłem poznać do koć„ca całego piękna tej budowli.

Wzdłuż Dunaju w stronę wyspy Św. Małgorzaty

Schodząc ze wzgórza zamkowego, kierowałem się na kolejną nie mniej znaną budowlę Budapesztu, mianowicie Most Łańcuchowy. Jednak nie on był moim celem, idąc wzdłuż Dunaju skierowałem moje kroki w stronę wyspy Św. Małgorzaty. Miejsce wypoczynku wielu Budapesztańczyków, oaza zieleni, piękny teren parkowy położonych na samym środku Dunaju, znany i doceniany już ponad 1000 lat. Obecnie na samej wyspie znajduje się wiele budynków świadczących o jej historii oraz miejsc do uprawiania sportu i wypoczynku. Mnie osobiście zauroczyła fontanna, pośród drzew tryskającej strumieniami wody w rytm muzyki, przy której można posiedzieć i podziwiać jej urok. Wracając z wyspy Św. Małgorzaty, mijam ponownie najbardziej znany symbol Budapesztu, czyli budynek Parlamentu. Z jego spiczastymi wieżyczkami, dużymi łukami i wprost imponującymi rozmiarami.

Most Łańcuchowy

Ostatnim zabytkiem Budapesztu, który udalo mi się podziwiać przed nieuniknionym powrotem do Szekesfehervar był słynny Most Łańcuchowy. Przez laty, Buda i Peszt były osobnymi miastami zdecydowanie niemającymi się ku sobie, dopiero połączenie ich pierwszą trwała przeprawą, jaką był Most Łańcuchowy, dało początek obecnej scalonej stolicy Węgier, Budapesztowi. Sam most po dziś dzień pozostaje dziełem sztuki architektonicznej oraz inżynieryjnej.

Szekesfehervar kiedyś znany pod łacićńską nazwą Alba Regina, jest zarazem najstarszym miastem oraz pierwszą historyczną stolicą Węgier. Jak każde stare miasto może poszczycić się piękną, długą i zawiłą historię. Niestety wieki panowania Tureckiego odcisnęły na nim swoje piętno. Obecnie poza ruinami katedry z grobami pierwszych Królów Węgier, warto przejść się po malowniczej barokowej starówce powstałej w XVIII wieku za panowania Habsburgów.

Wąskie uliczki z barokowymi fasadami domów, duże place przyozdobione licznymi pomnikami, rzeźbami i fontannami stojącymi w zaskakujących miejscach tworzą niepowtarzalny charakter Starego Miasta Szekesfehervar. Uzupełniają kościoły schowane w różnych zakamarkach uliczek starówki z dzwonnicami górującymi ponad dachami jej domów.

Warto się zagłębić w pieczołowicie odrestaurowane wąskie uliczki, aby odkryć kilka małych tajemnic. Pierwszą napotkamy na głównym deptaku, to Pani Kati upamiętniającą tradycje kupieckie miasta. Idąc dalej głównym deptakiem, dotrzemy do ruin katedry, jednak wcześniej warto zatrzymać się na chwilę obok fontanny Orb symbolizującej historię miasta. Skręciwszy w prawo od niej usłyszymy chichot trefnisia. Trudno go wypatrzyć, gdyż siedzi na linie ponad uliczką. Przechodząc dalej przez bramę trafimy na wewnętrzny dzieciniec o ścianach porośniętych połyskującym zielenią bluszczem oraz oknach ozdobionych pelargoniami. Usiądźmy na stojącej na nim ławce i doczekajmy do samego południa, kiedy to zegar z pozytywką z dzwonków zaprezentuje nam swoje figury. Szekesfehervar jest naprawdę prześlicznym miastem.